Początkowo Leunis postawił na niezależność w wyborze kierownictwa stowarzyszenia. Jednakże generał Klaudiusz Aquaviva (Reguły wspólne, 1587) wypracował model bardziej scentralizowany Sodalicji. Po kasacie jezuitów kongregacje były pod opieką biskupów. Nowe Reguły Sodalicji (1910) przewidywały funkcję dyrektora, co przekreślało ich dawną autonomię. W celu koordynacji działań poszczególnych stowarzyszeń generał Włodzimierz Ledóchowski w 1922 r. utworzył w Rzymie Centralny Sekretariat Kongregacji Mariańskich. Podobnie Pius XIIKonstytucja apost. Bis saeculari, 1948. chciał zunifikować cały ruch. W tym celu powołano Światową Federację Kongregacji Mariańskich (1953), której przewodził abp Józef GawlinaUr. 1892, zm. 1964.. Po II Soborze Watykańskim Sodalicje Mariańskie przeobrażały się stopniowo głównie we Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego.
Działaczem Sodalicji Mariańskiej w Polsce był ks. Józef Winkowski (1888–1951).
Członkowie
Zobacz też
Apostolstwo Modlitwy Wspólnota Życia Chrześcijańskiego
Przypisy
Bibliografia
Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564–1995, (red.) Ludwik Grzebień i inni, Wydział Filozoficzny Towarzystwa Jezusowego, Kraków 1996.
Linki zewnętrzne Federacja Sodalicji Mariańskich w Polsce
Kategoria:Organizacje katolickie