W latach 1912–1913 jako ochotnik był uczestnikiem wojen bałkańskich, latem 1913 ranny w bitwie pod Kilikis. Brał również udział w I wojnie światowej w sojuszniczych oddziałach greckich na froncie salonickim. Po powrocie do wyzwolonej spod tureckiej okupacji Mityleny zajął się redagowaniem miejscowej gazety „Salpinga” (Trąba), publikując tam m.in. swe wspomnienia wojenne. Po kolejnych doświadczeniach wojny grecko-tureckiej (kierował tam wojskowym zespołem teatralnym) znów powrócił w 1922 na Lesbos, a w 1933 osiadł w Atenach, stając się współpracownikiem wielu periodyków oraz radia. Był wydawcą czasopism „Kambaná” (Dzwon), „Tachidromós” (Kurier) i „Dimokratía”. W 1948 został współzałożycielem Narodowego Związku Pisarzy Greckich i jego pierwszym prezesem. W 1958 wybrano go członkiem Akademii Ateńskiej.

Debiutował prozatorskim poematem Szaleniec (1909). W 1915 wydał tom opowiadań Czerwone opowieści (Κόκκινες ιστορίες). Szerokie uznanie zyskał jednak dopiero opublikowaną w 1924 pacyfistyczną powieścią Życie w mogile o dramatycznych przeżyciach żołnierzy w okopach I wojny światowej, ujętą w postaci dziennika sierżanta Kostulasa walczącego na froncie salonickim, który tragicznie zginął z ręki sojusznika. Później publikował kolejne zbiory opowiadań w postaci „ksiąg”.