Oddziały URL tworzyły wówczas enklawę państwowości ukraińskiej w rejonie Kamieńca Podolskiego, zaś UHA najpierw połączyła się z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji Denikina (listopad 1919Po wystąpieniu delegacji ZURL ze składu delegacji URL prowadzącej w Warszawie rozmowy o układzie sojuszniczym z Polską.), a po ich klęsce i wycofaniu się na Krym, zawarła porozumienie z bolszewikami i została wcielona do Armii Czerwonej jako tzw. Czerwona Ukraińska Armia Halicka (CzUHA).
7 maja 1919 Rada Komisarzy Ludowych USRR wystosowała notę do rządu ZURL w sprawie pomocy oraz propozycji podpisania porozumienia w sprawie wyznaczenia linii demarkacyjnej, jednak rząd ZURL nie odpowiedział na tę notęTadeusz Dąbkowski – „Ukraiński ruch narodowy w Galicji Wschodniej 1912-1923”, Warszawa 1985, s. 135..
ZURL zakończyła swe istnienie 16 lipca 1919, kiedy ostatnie oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej zostały wyparte po ciężkich walkach (Jazłowiec) przez ofensywę Wojska PolskiegoOfensywę przeprowadzono głównie siłami oddziałów d. Armii Hallera, które w maju 1919 przybyły do Polski z Francji po ostrej walce dyplomatycznej w tej sprawie polskiej delegacji na konferencję pokojową w Paryżu z przedstawicielami Ententy. za Zbrucz.