W marcu 1931 r. w wyniku gwałtownych roztopów Wilno nawiedziła powódź, w czasie której Wilia i druga rzeka Wilenka zalała miasto i poczyniła wiele spustoszeń oraz spowodowała kilka ofiar śmiertelnych. Wtedy też zginął Mieczysław Dordzik ratujący topielca. Pośrednim skutkiem wylania Wilii było odkrycie w podziemiach katedry wileńskiej grobów królewskich (Aleksander Jagiellończyk, Elżbieta Habsburżanka, Barbara Radziwiłłówna oraz urny z sercem oraz wnętrznościami króla Władysława IV).
W latach 1938–1939, 10 km od centrum Wilna, pod wsią Turniszki rozpoczęto wstępne prace przy budowie tamy na Wilii i elektrowni wodnej, która miała wspomóc pierwszą elektrownię wileńską zbudowaną w 1903 rokuSzczegóły projektu budowy hydroelektrowni w Turniszkach, „Kurjer Wileński” 1938, nr 89, s. 7, H. Jensz, Hydroelektrownia w Turniszkach jest koniecznością dla Wilna, „Kurjer Wileński” 1939, nr 307, s. 3.
W 1968 roku pod miastem Wilejką stworzono Zalew Wilejski (biał. Вілейскае вадасховішча), który zasila głównie Wilia oraz Serwecz (biał. Сэрвач), Ilia (biał. Ілія) oraz niewielkie rzeczki Orpa (biał. Орпа) i Żuczka (biał. Жучка). Od roku 1975 jest on źródłem wody pitnej dla stolicy Białorusi, Mińska, dostarczanej tam specjalnym kanałemВілейскае вадасховішча (w:) Блакітная кніга Беларусі. Энцыклапедыя, рэдкал. Н. А. Дзісько, Мінск 1994, s.