Bachanalia były jednym z kilku dzieł poświęconych Dionizosowi. W latach 1612–1618 Rubens namalował obraz Pijany Herkules (obecnie w Gemäldegalerie w Dreźnie), na którym nimfa i satyr prowadzą pijanego Herkulesa. Po 1614 powstał nieistniejący już obraz przedstawiający młodego Bachusa podtrzymywanego przez dwóch satyrówObraz znany jest dzięki rycinie Jonasa Suyderhoefa C.G. Voorhelm-Schneevoogt, Catalogue des estampes gravees d’apres P.P. Rubens, Haarlem 1875, s. 133.. Przykładem obrazu o podobnej tematyce jest także Orszak Sylena powstały w 1618, obecnie w zbiorach Starej Pinakoteki w Monachium. W Palazzo Durazzo-Pallavicini w Genui znajduje się obraz o tym samym tytule Bachanalia, namalowany w latach 1612–1614, lecz jego autorstwo nie jest do końca potwierdzone i prawdopodobnie pochodzi z pracowni mistrza.
Motywy widoczne na obrazach zostały zapożyczone ze sztuki antycznej. Identyczne przedstawienie pijanego Heraklesa widnieje na starożytnym reliefie i stało się wzorem dla kolejnych prac. Podobne sceny związane z kultem Bachusa umieszczano na sarkofagach. Jeden z nich znajduje się w Moskwie i był znany mistrzowi, który na jego podstawie narysował studium Pijany Herakles z faunem (1601–1604), obecnie w zbiorach Ermitażu.