Pierwsze informacje o obecności Żydów w Uściu Zielonym pochodzą z 1552. W XVII wieku w mieście istniała zorganizowana gmina żydowska, której jurysdykcja obejmowała również okoliczne wsie zamieszkane przez 187 Żydów, którzy utrzymywali się z prowadzenia karczm, drobnego handlu oraz rzemiosła.
W 1579 powstała tu parafia rzymskokatolicka z fundacji hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Mieleckiego, właściciela Uścia.
W 1616 właścicielem Uścia z zamkiem stał się Samuel książę Korecki.
Treść mapy z 1722 oraz późniejszy opis miasteczka leżącego w obwodzie stanisławowskim Królestwa Galicji i Lodomerii z 1869 świadczy o istnieniu zamku obronnego. lewo|mały|kapliczna na cmentarzu2023 W okresie II Rzeczypospolitej Uście posiadało status miasteczka i było siedzibą gminy wiejskiej Uście Zielone w powiecie buczackim województwa tarnopolskiego.
W 1921 w miasteczku mieszkało 2255 osób (wyznania rzymskokatolickiego 302, grekokatolickiego 1403 i judaistycznego 550).
Do publicznej szkoły powszechnej z 5 izbami lekcyjnymi w 1925 uczęszczało 197 dzieci.
W radzie miejskiej Uścia Zielonego w 1927 zasiadało 12 Żydów obok 13 Ukraińców i 6 Polaków.
W 1931 mniejszość żydowska liczyła 573 osoby.