Przybył do Francji w lutym 1832 na czele grupy artylerzystów zatrzymując się w Awinionie, napisał pamiętnik "Podróż z Elbląga do Awinionu". W sierpniu 1832 przeniósł się do Besançon, a potem do Salins, gdzie pracował jako rysownik w dyrekcji robót inżynierskich. W kwietniu 1833 wyjechał do Szwajcarii, osiadł w Solurze jako pracownik techniczny firmy Walker. W 1834 wrócił do Krakowa, gdzie ożenił się z Henryką Burzyńską. Miał dwoje dzieci syna Józefa prawnika i córkę Jadwigę. Po złożeniu egzaminów został adiunktem inżyniera dróg i mostów, zajmował się budową szos bitych, potem pracował jako prywatny mierniczy. Osiadł w Zagórzu koło Chrzanowa. Wziął udział w Powstaniu krakowskim, uderzył na Chrzanów z oddziałem zorganizowanych przez siebie ochotników. Po upadku powstania zbiegł do Prus, a ścigany listami gończymi w kwietniu 1846 schronił się w Strasburgu, następnie skierowano go do Bar-le-Duc. Zatrudniony następnie przy budowie kanału w Aygalades koło Marsylii. Uczestnik wydarzeń Wiosny Ludów, przybył do Krakowa, gdzie został oficerem gwardii narodowej. Pracował następnie przy budowie kolei, a potem jako agronom u Leona Rzewuskiego. Autor kilku prac z zakresu gospodarstwa wiejskiego np.Nauka rolnictwa, Praktyczne rejestra ekonomiczne.