4 września 1939 roku budynek kliniki został uszkodzony podczas nalotu, i do maja 1940 roku lecznica nie działała. W marcu 1940 Sikorska została aresztowana i przez 10 miesięcy przetrzymywana w więzieniu na Montelupich. Po zwolnieniu z więzienia, w sierpniu 1941, klinika została znowu uruchomiona. Czynny był wtedy jeden pawilon na dziesięć łóżek.
Po wojnie organizowała placówki lecznictwa otwartego na Pomorzu, pracując od 1946 do 1951 w Gdańskiej Filii Instytutu Higieny Psychicznej, od 1951 do 1953 w Centralnej Wojewódzkiej Poradni Zdrowia Psychicznego w Gdańsku. Przy jej udziale powstały poradnie w Sopocie, Szczecinie, Gdyni. Przyczyniła się do utworzenia ośrodka psychiatrycznego na Srebrzysku w Gdańsku i przy ul. Arkońskiej w Szczecinie, gdzie powstała Klinika Psychiatryczna i Wojewódzka Przychodnia Zdrowia Psychicznego.
Od marca 1953 prowadziła Oddział Neuropsychiatrii Dziecięcej Szpitala w Kobierzynie. Od 1963 roku na emeryturze. Zmarła 6 kwietnia 1969 w Krakowie.