Początkowo planowano też odwrót od opalania kotłów wyłącznie paliwem płynnym, jak w typie Queen Elizabeth, i zaprojektowano kotłownie opalane częściowo węglem, bojąc się uzależnienia floty od dostaw ropy z zagranicy. Ostatecznie jednak w styczniu 1915 roku zrezygnowano z opalania mieszanego i okręty przeprojektowano na zastosowanie kotłów opalanych tylko bardziej wydajnym paliwem płynnym. Pozwoliło to na podniesienie mocy napędu do 40 tys. KM i prędkości projektowej do 23 węzłów, niewiele tylko niższej od Queen Elizabeth. Ostatecznie prędkość okrętów po zbudowaniu, z powodu zastosowania bąbli przeciwtorpedowych, była niższa – 21,5 węzła, typowa dla pancerników tego okresu. Główną zewnętrzną cechą odróżniającą typ Revenge od okrętów typu Queen Elizabeth (przed ich modernizacją) był jeden zamiast dwóch kominów. Przy podobnej grubości opancerzenia, ulepszono jednak jego układ: wewnętrzny pokład pancerny umieszczono na większej wysokości, a część pancerza burtowego o maksymalnej grubości 330 mm rozciągała się na większej powierzchni w pionie (pancerz ten był optymalizowany do starć na krótkich dystansach).