Jest to metoda konieczna, ponieważ w Japonii nie ma słonych jezior ani soli kamiennej, a produkcja soli przy użyciu naturalnego parowania słonecznego jest niemożliwa w klimacie o obfitych opadach deszczu i wysokiej wilgotności. Istniały różne rodzaje pól/tarasów solnych: (1) agehama (usypane tarasy solne, ograniczone wałami, znajdowały się nad poziomem morza; tworzono je poprzez spłaszczenie podłoża, utwardzenie gliną i nałożenie warstwy piasku; woda morska, przenoszona ręcznie, była spryskiwana na piasek), (2) irihama (w przypadku metody kanałów woda morska nie była przenoszona ręcznie, ale wlewana na pole poprzez wykorzystywanie różnic pływów morza), (3) ryūka (metoda pochyłych tarasów, pokrytych gliną lub folią, a następnie drobnym żwirem, z wykorzystaniem stojaków do parowania, wykonanych z drobnych gałązek bambusa; zastąpiła metodę kanałową, była stosowana w latach 60. i 70. XX wieku)..
W Japonii sól jest tradycyjnie wykorzystywana nie tylko w celach kulinarnych, ale także w wielu rytuałach związanych m.in. ze: ślubami, narodzinami dzieci, sportem (sumō). Proces produkcji soli morskiej jest częścią japońskiej historii, a jest to wyjątkowo prawdziwe w pionierskim regionie Akō.