Członkowie organizacji byli rozproszeni, głównie po miastach tworząc 13–14 kółek, z których najbardziej prężnie działały kółko moskiewskie z Jurijem Mosołowem i Nikołajem Szatiłowem oraz petersburskie z Nikołajem Utinem. Wojskową strona organizacji zajmował się Komitet Rosyjskich oficerów w Polsce dowodzony przez podporucznika Andrija Potiebnię. A.A. Slepcow oceniał liczebność organizacji na ok. 3000 ludzi z tego najliczniejsze koło moskiewskie liczyło około 400 członków. Latem 1862 roku carskie władze poważne osłabiły organizację aresztując jej liderów Czernyszewskiego, Sjerno-Sołowjowiczów, a także radykalnego dziennikarza Dmitrija Pisariewa.
Ziemla i Wola utrzymywała kontakty z polskim stronnictwem czerwonych. 2 grudnia 1862 zawarli układ z polskim Komitetem Centralnym Narodowym w sprawie wspólnej akcji przeciw caratowi. W roku 1863 organizacja, zgodnie ze swymi planami, miała zorganizować powstanie chłopskie wspólnie z polskimi rewolucjonistami. Niestety Polacy już na początku roku rozpoczęli powstanie styczniowe. Uniemożliwiło to koordynację działań, a na dodatek car na ziemiach rosyjskich zwolnił chłopów od poddaństwa i tym samym zniweczył plany wywołania powstania chłopskiego.