Glide bezpośrednio udostępniało podsystemy sprzętu programom, w odróżnieniu od ówczesnych, niezależnych od sprzętu OpenGL i QuickDraw 3D. W owym czasie głównym konkurentem 3Dfx była firma PowerVR, produkująca podobną kartę pośredniczącą.
W sierpniu 1997 zaczęto sprzedaż Voodoo Rush. Łączył on na jednej karcie układ grafiki 2D firmy Alliance Semiconductor z układem Voodoo. Wydajność była jednak o ok. 20% niższa niż przy użyciu osobnej karty, konstrukcja skomplikowana, a jakość grafiki 2D niska (głównie dlatego, że oba układy dzieliły tę samą pamięć i przerwanie). Kolejne wersje używały grafiki 2D firmy Cirrus Logic, co rozwiązało większość problemów, ale projekt Voodoo Rush nigdy nie zyskał dużej popularności i został wycofany pod koniec roku.
W lutym 1998 wprowadzono na rynek Voodoo 2. Pod względem konstrukcyjnym było to w zasadzie Voodoo z dodatkową jednostką teksturującą, co pozwoliło rysować dwie tekstury w jednym przejściu. Dodatkowe unowocześnienia to większa częstotliwość zegara, szersza szyna pamięci (192 bity zamiast 128) oraz obsługa większej ilości pamięci (do 8 MB na teksturę i 4 MB na bufor ramki w porównaniu z 4 MB / 2 MB oferowanym przez Voodoo). Najwyższą rozdzielczością stało się 800 × 600 pikseli przy lepszych teksturach.