Pręcik ten zakończony jest zgrubieniem o średnicy nieco większej niż wewnętrzna średnica rurki nitu, a tuż przy zgrubieniu wykonane jest przewężenie (schowane w rurce). Proces nitowania polega wykonaniu otworu w łączonych materiałach, włożeniu nitu tak, by łeb oparł się o materiał, a następnie na wyciąganiu z dużą siłą pręcika od strony łba – zgrubienie nie przechodzi przez rurkę, następuje jej spęcznienie, a następnie zerwanie pręcika w miejscu przewężenia – nit trzyma z jednej strony własnym łbem, z drugiej – spęczoną rurką. Zaletą jest możliwość nitowania nawet przy jednostronnym dostępie. Technologia ta jest stosowania najczęściej do mocowania blachy do konstrukcji nośnej i blach między sobą. Istnieją różnego rodzaju nity zrywalne, np. ze stali kwasoodpornej, z aluminium, z uszczelką zapewniającą szczelność połączenia i inne.
Na podobnej zasadzie mocowane są nitonakrętki.
W użyciu są także nity rurkowe klasyczne – jest to krótki kawałek rurki, której końce (lub koniec – drugi może być wstępnie przygotowany) przy nitowaniu są wywijane i zaklepywane za pomocą specjalnego urządzenia ze stożkiem. Takie nity w różnych odmianach są często stosowane do łączenia mniej odpowiedzialnych części mechanizmów lub też np.