Tismăneanu, s. 9, 16..
Został poddany krytyce wewnątrzpartyjnej w trakcie spotkania partii z marca 1956 roku, na którym dwaj członkowie Biura Politycznego – Miron Constantinescu i Iosif Chișinevschi skrytykowali Gheorghiu-Deja, przypisując mu odpowiedzialność za rumuński stalinizmCioroianu, Pe umerii..., s. 136, 206–207; Deletant & Ionescu, s. 8–9; Frunză, s. 425; Tismăneanu, s. 11–12, 16–19, 24–26.. W 1957 roku oni sami zostali oskarżeni o stalinizm i pod tym zarzutem wydaleni z szeregów partiiCioroianu, Pe umerii...s.136, 208; Tismăneanu, s. 22, 23–24, 27.. W czerwcu 1958 roku Gheorghiu-Dej zmarginalizował kolejną grupę starych członków partii, tym razem tych związanych z Constantinem DonceąTismăneanu, s. 29–30..
W pierwszej fazie rządów prowadził proradziecką politykę zagraniczną. Rumunia dołączyła do Układu Warszawskiego i poparła interwencję ZSRR przeciwko rewolucji węgierskiej 1956 roku oraz potępiła jej przywódców, w tym Imre NagyaCioroianu, Pe umerii... s.198-200, 207; Deletant & Ionescu, s. 9–13; Frunză, s.426-428-434; Tismăneanu, s. 19–23.. Stanowisko to wynikało z tego, że węgierski bunt wywołał protesty rumuńskich studentów w największych metropoliach RumuniiDeletant & Ionescu, s. 10–11, 34;