Kulminacja kampanii „zjednoczeniowej” nastąpiła na tzw. soborze lwowskim w marcu 1946, kiedy zgromadzenie wybranych hierarchów „anulowało” unii brzeskiej (zjazd ten nie był zgodny z prawem kanonicznym). Mimo faktu, iż władze stalinowskie nigdy formalnie nie zlikwidowały Cerkwi greckokatolickiej, do 1949 wcielono siłą do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Kościół greckokatolicki na Zakarpaciu, a analogiczne „zjednoczenie” przeprowadzono w greckokatolickiej diecezji preszowskiej we wschodniej Słowacji. W 1948 przeprowadzono likwidację unii w Rumunii, która wprowadziła prawosławie również do około 10 ukraińskich parafii greckokatolickich w rejonie przyłączonym do Zakarpacia. Kościół greckokatolicki został de facto zniesiony również w Polsce w latach 1947–1949.
Stan cerkwi greckokatolickiej w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej po II wojnie światowej przedstawiał się następująco – cztery diecezje z 2326 parafiami, ponad 4000 świątyń i około 3,5–4 mln wiernych. Posługi pełniło 8 biskupów i około 2400 księży.