Rakolc), Rudlová (niem. Rudolphsdorf, węg. Rudló), przyłączona w 1966, Sásová (niem. Sachsendorf, węg. Zólyomszászfalu), przyłączona w 1966, Senica (niem. Senitz, węg. Szénás), Skubín (węg. Szakbény), przyłączona w 1966, Šalková (niem. Schalksdorf, węg. Garamsálfalva), Uľanka (niem. Ulmannsdorf, węg. Olmányfalva), przyłączona w 1979.
Historia Osadnictwo w okolicach Bańskiej Bystrzycy datuje się jeszcze z epoki kamienia i trwa w epoce brązu oraz w czasach celtyckich. Początki dziejów miasta związane są z obfitymi niegdyś złożami surowców mineralnych, występujących w okolicy: złota, srebra, rudy żelaza, a przede wszystkim miedzi. Na stanowisku archeologicznym Špania Dolina znaleziono narzędzia górnicze z XX–XVII wieku p.n.e.
Pierwsza osada na terenie, zajmowanym przez dzisiejszą Bańską Bystrzycę, została założona przez Słowian – prawdopodobnie przez przodków dzisiejszych Słowaków – w XII w. Już wtedy ściągali do niej liczni niemieccy górnicy i rzemieślnicy. Po niszczycielskim najeździe tatarskim z 1241 r. król Węgier Bela IV już w następnych latach osobiście zapraszał do częściowo wyludnionych osad nowych przybyszów z krajów niemieckojęzycznych. To na ich prośbę Bela IV nadał osadzie w 1255 r. prawa miejskie.