Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru , który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.
U-134 zamówiono 7 sierpnia 1939 roku. Został zbudowany w stoczni w Vegesack jako jeden z 52 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-134 otrzymał numer stoczniowy 13 (Werk 13). Stępkę okrętu położono 6 września 1940 roku, a zwodowany został 17 maja 1941 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 4 mln 760 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-134 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości.