Jadwiga Zwolakowska, pseudonim „Druhna Jadzia” (ur. 19 marca 1895, zm. 9 grudnia 1944 w Krakowie) – polska nauczycielka, pionierka żeńskiego ruchu zuchowego, harcmistrzyni.
Urodzona w majątku Głębokie na Podlasiu. W 1915 roku rozpoczęła pracę jako nauczycielka w polskiej szkole w Kiszyniowie i tam założyła Drużynę Harcerską im. Tadeusza Kościuszki, zrzeszającą zastępy męskie i żeńskie oraz wilczęta. W 1921 roku wróciła do Warszawy, pracowała w szkole powszechnej, prowadząc przez długie lata 38. Warszawską Żeńską Drużynę Harcerek im. Królowej Jadwigi, do której należały dziewczynki z robotniczej Woli. Drużyna działała w publicznej szkole powszechnej przy ul. Chłodnej 11/13. Drużyna prowadzona przez Zwolakowską przekształciła się po pewnym czasie w drużynę instruktorską, dziewczęta zakładały swoje drużyny i w ten sposób instruktorki zapoczątkowały działanie Hufiec ZHP Warszawa - Wola.
W 1926 roku Zwolakowska weszła w skład Komisji Zuchów przy Wydziale Programowym Głównej Kwatery Harcerek, a od 1928 objęła kierownictwo samodzielnego Wydziału Zuchów. W 1933 roku wydała podręcznik W gromadzie zuchów, następnie Piosenki i tańce zuchowe, Opowiadania zuchowe, Gry zuchowe.