Józefina Łapińska, ps. Jadwiga Ławińska, Katarzyna (ur. 18 września 1900 w Łodzi, zm. 27 lipca 1986 w Konstancinie-Jeziornie) – polska nauczycielka, doktor filologii polskiej, instruktorka harcerska, harcmistrzyni, działaczka na rzecz zdrowia i oświaty dzieci i młodzieży.
Życiorys Córka Feliksa i Józefy ze Szczypińskich. W 1914 wstąpiła do I Żeńskiej Drużyny Skautowej (początkowo w Polskiej Organizacji Skautowej) w Łodzi, w której była zastępową, a następnie plutonową. W listopadzie 1916 była delegatką na zjazd zjednoczeniowy organizacji skautowych z terenu Królestwa Polskiego. Objęła III Łódzką Drużynę Żeńską i prowadziła ją do 1919.
Od 1919 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W Warszawie kontynuowała działalność harcerską, zgłosiła się do pracy w Komendzie Okręgu. Zorganizowała 21 Drużynę im. Emilii Plater przy szkole powszechnej przy ul. Nowolipie, która stała się zalążkiem I Hufca Warszawskiego Żeńskiego. W latach 1920–1924 prowadziła V Hufiec Żeński. W 1920 objęła funkcję komendantki Pogotowia Harcerek. W swoim hufcu stworzyła zespół artystyczny, który wystawiał sztuki teatralne i zapewniał harcerkom utrzymanie. W 1921 otrzymała stopień przodownicy, a w 1922 r. – podharcmistrzyni (po zamianie stopni – harcmistrzyni). Uczestniczyła w kursie instruktorskim w Rydzynie (1921).