Następnie pracował na uniwersytecie jako asystent w klinice chorób wewnętrznych. W 1874 odbył podróż naukową do Niemiec i Szwajcarii. Uzyskał habilitację w 1896 na podstawie rozprawy Rozwój i obecne stanowisko hematologii klinicznej, co skutkowało otrzymaniem stanowiska docenta prywatnego patologii i terapii chorób wewnętrznych. Okresowo zatrudniany w uzdrowiskach (Krynica, Szczawnica, Żegiestów). Nominację na stanowisko profesora balneologii i klimatoterapii na UJ otrzymał w 1904. W latach 1906–1919 był zatrudniony jako prymariusz oddziału wewnętrznego Szpitala Krajowego w stolicy Bośni, Sarajewie. W tymże roku wstąpił do służby wojskowej w wojsku polskim w randze pułkownika i do przejścia na emeryturę w 1930 pracował jako lekarz naczelny Okręgowego Szpitala Wojskowego w Krakowie, prowadząc jednocześnie wykłady balneologii na Wydziale Lekarskim UJ.

Współzałożyciel i prezes Towarzystwa Balneologicznego (1905–1936). Przez 25 lat redagował „Przegląd Zdrojowo-Kąpielowy”. Ogłosił m.in. Choroby oskrzeli, płuc i opłucnej (Nauka o chorobach wewnętrznych, 1904), O hormonach wegetatywnego układu nerwowego ze stanowiska nauki o wydzielaniu wewnętrznym (Przegląd Lekarski, 1913);