W czasie wojny był jednym z nielicznych niemieckich sportowców światowej sławy wcielonych do Luftwaffe za odmowę wstąpienia do NSDAP w 1935. Walczył jako spadochroniarz na Krecie (Operacja Merkury), doznając według niektórych źródeł poważnego urazu kręgosłupa i kolana podczas lądowania. Sam Schmeling jednak temu zaprzeczał, podając, że po prostu zachorował na żołądek, a rannego bohatera robiła z niego propaganda Goebbelsa. Przed zakończeniem walk o Kretę w doniesieniach medialnych pojawiła się nieprawdziwa wiadomość o jego śmierci. Później przebywał również w okupowanej Polsce i był gościem generalnego gubernatora Hansa FrankaC.Malaparte, Kaputt, przeł.B.Sieroszewska, Warszawa 1983, s. 165..

W 1948 stoczył ostatnią walkę w karierze przegrywając w Hamburgu na punkty z Richardem Vogtem. Na zawodowym ringu stoczył łącznie 70 walk – 56 wygranych (36 k.o.), 10 przegranych i 4 nierozstrzygnięte.

Żoną Maksa Schmelinga była czeska aktorka Anny Ondra (1902–1987). Adolf Hitler, chcąc wykorzystywać Schmelinga jako wzorcowego aryjskiego, niemieckiego sportowca, próbował namówić go na rozwód, i na zwolnienie menadżera – amerykańskiego Żyda – ale Schmeling odmówił.