W latach trzydziestych XX wieku opracował teorię przestrzeni nieskończenie wymiarowych i skrytykował pracę Stefana Banacha za to, że w jego mniemaniu, była zbyt abstrakcyjna. Napisał także kontrowersyjną książkę dotyczącą rachunku różniczkowego i całkowego („Rozwój rachunku nieskończenie małych – wprowadzenie do rachunku nieskończenie małych według metody genetycznej”), która przedstawia przedmiot „metodą genetyczną”, mianowicie podając wyidealizowaną narrację historyczną, aby umotywować powstawanie pojęć. Zamiast opisywać rezultaty i odpowiedzi na pytania, zajmuje się pytaniami i problemami, które leżały u podstaw rozwoju teorii rachunku różniczkowego i całkowego, pokazując w jaki sposób powstawały z klasycznych problemów matematyki starożytnej Grecji.
W Polsce wydano przekład jego książki popularnonaukowej napisanej wspólnie z Hansem Rademacherem O liczbach i figurach (tytuł oryg. Von Zahlen und Figuren, przeł. Abraham Goetz, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1956).
Zobacz też twierdzenie Toeplitza macierz Toeplitza
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Królewskiego Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Niemieccy matematycy XX wieku Kategoria:Żydowscy naukowcy związani z Wrocławiem przed 1945 Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazwami twierdzeń Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazwami macierzy Kategoria:Niemieccy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1940