drobnej lub nieokreślonej strukturze, w zasadzie nieoznaczalna mikroskopowo) gytia grubodetrytusowa (w osadzie makroskopowo brak iłu, związków wapnia lub żelaza, substancja szklisto-żółtawa, w dużej mierze oznaczalna mikroskopowo – duże fragmenty makrofitów) gytia glonowa (w osadzie makroskopowo brak iłu, związków wapnia lub żelaza, substancja szklista, w dużej mierze oznaczalna mikroskopowo – szczątki glonów).
W systemie Markowskiego gytia jest podzielona na następujące odmiany: gytia organiczna glonowa grubodetrytusowa drobnodetrytusowa gytia węglanowa kreda jeziorna wapienna detrytusowo-wapienna ilasto-wapienna gytia mineralna bezwapienna ilasta piaszczysto-ilasta okrzemkowo-ilasta.
Mokradła, których podłożem jest gytia określa się jako gytiowiska.
Termin gytia (oryginalnie szw. gyttja) wprowadził Hampus von Post w roku 1862.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Osady Kategoria:Sedymentologia Kategoria:Hydrobiologia