Życie zakonne Wobec rosnącej liczby wiernych, małżonkowie zdecydowali się w 1913 za zgodą Stolicy Apostolskiej na złożenie ślubów czystości, które miały przygotować ich do przejścia do stanu duchownego. Latem, w czasie pobytu w Rzymie, Abrikosowowie wstąpili do III Zakonu Dominikańskiego. Po prywatnej audiencji u Piusa X, który pobłogosławił prowadzoną przez nich działalność i polecił pozostać w obrządku wschodnim, Władimir Abrikosow został w 1917 wyświęcony na kapłana, zaś Anna założyła żeńską wspólnotę zakonną opartą na regule Trzeciego Zakonu św. Dominika. Przyjęła wówczas imię zakonne Matki Katarzyny. Do 1923 zgromadziła wokół siebie ok. 25 kobiet, które zajmowały się edukacją dzieci, tłumaczeniem na język rosyjski katolickich dzieł teologicznych oraz prowadziły wieczną adorację Najświętszego Sakramentu.
W listopadzie 1923 niemal wszystkie siostry ze wspólnoty matki Katarzyny zostały aresztowane, przedstawiono im zarzuty szpiegostwa i prowadzenia działalności kontrrewolucyjnej. Dowodem w sprawie miały być listy, jakie Abrikosowa wysyłała do swojego dawnego męża przebywającego w Rzymie, dotyczące sytuacji katolików w Rosji porewolucyjnej. Matka Katarzyna po pobycie w przejściowym więzieniu na Butyrkach została skazana na 10 lat więzienia.