Carel Pietersz. Fabritius (ochrz. 27 lutego 1622 w Middenbeemster, zm. 12 października 1654 w Delfcie) – holenderski malarz okresu baroku.
Życiorys Był bratem Barenta Fabritiusa i jednym z najzdolniejszych uczniów Rembrandta.
Od 1643 mieszkał w Amsterdamie, gdzie studiował pod kierunkiem Rembrandta, którego wpływ widoczny jest w początkowych pracach Fabritiusa, np. we Wskrzeszeniu Łazarza. Z czasem jednak wypracował swój własny, indywidualny styl, w którym w przeciwieństwie do Rembrandta, postaci znajdują się na jasnym tle. Ponadto wyspecjalizował się w przedstawianiu subtelności efektów światła dziennego, z doskonałym wyczuciem harmoniii chłodnych barw.
W 1651 osiadł w Delfcie, a rok później był odnotowany jako mistrz w tamtejszej gildii św. Łukasza.
Zmarł z powodu ran odniesionych podczas wybuchu prochowni w Delfcie, 12 października 1654. Wówczas zniszczona została jedna czwarta miasta, a tysiące ludzi straciło życie. Zniszczeniu uległo też wiele prac artysty.
Malował portrety, sceny rodzajowe, pejzaże oraz obrazy o tematyce religijnej. Wywarł wpływ na innych malarzy tworzących w Delfcie, m.in. na Pietera de Hoocha i Jana Vermeera.