Działał też w charakterze adwokata Północnoatlantyckich Związków Rybackich podczas arbitrażu w Hadze w latach 1909–1910 oraz jako przedstawiciel USA w ramach Amerykańsko-Brytyjskiego Arbitrażu w latach 1912–1914. W roku 1914 prezydent Wilson mianował Lansinga radcą prawnym Departamentu Stanu.
W czasie I wojny światowej Lansing popierał „życzliwą neutralność” Stanów Zjednoczonych wobec państw Ententy. W późniejszym okresie opowiadał się za przystąpieniem USA do działań wojennych. Według książki reportera gazety „London Sunday Times”, Colina Simpsona, pt. „Lusitania” z roku 1972 Robert Lansing przyczynił się do ukrycia faktu, że liniowiec pasażerski „Lusitania” przewoził ze Stanów Zjednoczonych broń dla Brytyjczyków. Zatopienie „Lusitanii” przez niemiecki okręt podwodny U-20 stało się głównym czynnikiem, który zadecydował o przyłączeniu się USA do I wojny światowej. Działania Lansinga w celu ukrycia faktów związanych z zatonięciem liniowca doprowadziły do sporu pomiędzy nim a sekretarzem stanu Williamem Jenningsem Bryanem. W następstwie konfliktu Bryan podał się do dymisji, a Lansing przejął urząd swojego byłego zwierzchnika. W roku 1916, korzystając z funduszy według własnego uznania, powołał Biuro Tajnego Wywiadu (Bureau of Secret Intelligence) i zatrudnił kilkunastu pierwszych agentów specjalnych tej organizacji.