Dereń świdwa (Cornus sanguinea L.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny dereniowatych. Występuje w całej Europie sięgając na wschodzie po Ural, Kaukaz i Azję Mniejszą w Azji. Wprowadzony do uprawy w Ameryce Północnej, gdzie częściowo się zadomowił. W Polsce jest gatunkiem dość pospolitym, rzadziej występuje tylko na północnym zachodzie i północnym wschodzie. Bywa uprawiany jako roślina ozdobna.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Owoce thumb|left|180px|Liście jesienią Pokrój Krzew, niekiedy małe drzewo do 6 m, rzadko do 10 m wysokości. Przewisające pędy łatwo się ukorzeniają, natomiast korzenie tworzą odrosty. Pędy są nagie, zielone do brunatno- a nawet krwistoczerwonych w miejscach nasłonecznionych oraz w stanie bezlistnym. Liście Naprzeciwległe, pojedyncze i całobrzegie. Blaszki szerokojajowate, o długości od 4 do 8 cm, obustronnie zielone, mniej lub bardziej owłosione z obu stron (włoski pojedyncze i dwuramienne). Nerwy boczne łukowate w liczbie 3–4, rzadziej 5 par. Kwiaty Skupione w płaskich podbaldachach powstających na szczytach pędów. Kwiaty obupłciowe, 4–krotne. Działki kielicha trójkątne. Płatki korony mają 4–7 mm długości, są białe, szybko odpadają. Cztery pręciki otaczają krótszą od nich szyjkę słupka. Zalążnia jest dolna (zrośnięta z dnem kwiatowym), dwukomorowa.