Flotylla Dońska (ros. Донская флотилия) – flotylla rzeczna białych Kozaków dońskich podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Na początku 1918 Zarząd Wojskowo-Morski Republiki Dońskiej opracował plan utworzenia bojowej flotylli rzecznej na Donie. Było to związane z tym, że wzdłuż rzeki były rozłożone prawie wszystkie ważniejsze stanice Kozaków dońskich i stąd pełniła ona rolę głównej arterii komunikacyjnej. W marcu 1918 z inicjatywy inżyniera-mechanika por. Anatolija G. Gierasimowa, kpt. 1 rangi Podgornego i kontradm. Iwana A. Kononowa, dowodzącego siłami rzecznymi Armii Dońskiej, została sformowana Flotylla Dońska. Na jej czele stanął por. A. G. Gierasimow, od października 1918 gen. lejt. K. W. Ogłobliński, a następnie kontradm. Siemion S. Fabricki. Funkcję szefa sztabu sprawował por. Borys J. Ilwow, a następnie kpt. 2 rangi W. W. Giernet. Rzeczne statki parowe (parochody) uzbrojono w działa (m.in. działa morskie z Sewastopola) i karabiny maszynowe. W skład flotylli weszły początkowo następujące jednostki pływające: jacht oceaniczny „Пернач” (stacjonował na nim sztab flotylli), rzeczne parochody „Донец”, „Кубанец”, „Цымла”, „Вольный казак” i „Новочеркасск” oraz 4 lub 5 kutrów motorowych ochraniających tereny połowowe („Генерал Бакланов”, „Казачка”, „Ворон”, „Атаман Каледин”).