Pracował jako wikariusz w parafiach diecezji kieleckiej: Chmielnik, Secemin, Sędziszów, Dobrowoda, Leszczyny i św. Wojciecha w Kielcach. W 1945 został notariuszem w kurii diecezjalnej. Oprócz tego był promotorem sprawiedliwości przy sądzie biskupim, kapelanem zakładu dla sierot, spowiednikiem kleryków i katechetą na kursach licealnych dla dorosłych. W latach 1947–1948 i 1950–1952 zajmował w kurii diecezjalnej stanowisko kanclerza. W 1951 po aresztowaniu biskupa Czesława Kaczmarka był przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, pisał też listy interwencyjne do przedstawicieli władz państwowych. Z pracy w kurii biskupiej ustąpił pod naciskiem księży patriotów, mających znaczącą pozycję na terenie diecezji. Pomagał w duszpasterstwie w parafii Chrystusa Króla w Kielcach i jako rezydent w parafiach Strawczyn i Łopuszno. W latach 1955–1957 był proboszczem parafii Kije. W 1957 po ponownym objęciu rządów w diecezji przez biskupa Czesława Kaczmarka został przywrócony na urząd kanclerza kurii. Na tym stanowisku wspierał ordynariusza, w czasie gdy komunistyczne władze podejmowały działania mające na celu jego dyskredytację. W 1958 został ustanowiony kanonikiem kapituły katedralnej w Kielcach.