Został mianowany dziekanem Kapituły Bazyliki Prymasowskiej, przewodniczącym Wydziału Sakramentalnego oraz Wydziału Spraw Zakonnych. W 1977 Konferencja Plenarna Episkopatu Polski powołała go na członka Komisji Reformy Prawa Kanonicznego. Został wiceprzewodniczącym Komisji Episkopatu do Spraw Duszpasterstwa Rolników. Od 1980 był też członkiem Komisji do Spraw Budowy Kościołów.

Od 1958 starał się o uzyskanie zezwolenia władz państwowych na budowę kościoła dla dzielnicy Bydgoszcz-Wschód. Domagając się konsekwentnie zgody władz na budowę obiektów sakralnych, był wielokrotnie atakowany przez centralną i lokalną prasę partyjną oraz Urząd do Spraw Wyznań. Podczas wydarzeń politycznych 1980–1981 opowiadał się za uznaniem przez państwo i rejestracją NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”. Podczas prowokacji bydgoskiej z marca 1981, kiedy pobito kilku działaczy bydgoskiego Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego „Solidarność”, odwiedził w szpitalu rannych: Michała Bartoszcze, Mariusza Łabentowicza i Jana Rulewskiego.