W końcu XIX wieku i w latach 20. i 30. XX wieku następowała dalsza parcelacja terenów na północy Bałut, będących wówczas w posiadaniu rodziny łódzkiego fabrykanta Juliusza Heinzla. W 1892 roku wydzielono teren na Nowy Cmentarz Źydowski (przy dzisiejszej ul. Brackiej), w międzywojniu natomiast pomiędzy ul. Zgierską Łagiewnicką i Julianowską wytyczono dzielnicę willową Julianów i szeregowe osiedla robotnicze na Marysinie - w okolicy dzisiejszej ulicy Wycieczkowej.
W czasie II wojny światowej, 8 lutego 1940 roku, Niemcy na terenie większości Bałut i Starego Miasta utworzyli łódzkie getto. Było to pierwsze zamknięte getto utworzone w okupowanej Polsce, drugie największe (po warszawskim) a także najdłużej funkcjonujące podczas niemieckiej okupacji (do sierpnia 1944 r.). Przez getto przeszło około 205 tysięcy osób, z czego przeżyło około 7-10 tysięcy.
Po wojnie na terenie Bałut w miejsce wyburzanej zabudowy kamienicznej i drewnianych domów czynszowych powstały osiedla mieszkaniowe, m in. w latach 50. i 60. przy ul. Wojska Polskiego, a w latach 70. osiedle Zgierska-Stefana (dziś osiedle im. Władysława Jagiełły).