Konny Pułk imienia Bułak-Bałachowicza (ros. Конный полк имени Булак-Балаховича) – kawaleryjska jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Sztabsrotmistrz Stanisław Bułak-Bałachowicz od listopada 1915 był dowódcą szwadronu kawalerii oddziału partyzanckiego specjalnego przeznaczenia przy sztabie Północnego Frontu, działającego przeciw wojskom niemieckim na ich tyłach w rejonie Rygi.
Po zawarciu między Sowietami i Niemcami pokoju w Brześciu Litewskim 3 marca 1918, sztabsrotmistrz S. Bułak-Bałachowicz wydzielił z oddziału niedużą grupę żołnierzy, po czym przemaszerował pod naciskiem wojsk niemieckich na obszar działań oddziałów bolszewickich. Rozkazem Lwa D. Trockiego sformował wczesnym latem na bazie swoich podkomendnych Łużski Konny Pułk Partyzancki. W lipcu został on skierowany do tłumienia antybolszewickich buntów chłopskich w rejonie miasta Ługa i Strugi Biełyje. Pod koniec października liczebność Pułku osiągnęła ponad 1,1 tys. ludzi. Do dowództwa sowieckiego zaczęły dochodzić doniesienia o ich grabieżach i coraz silniejszych nastrojach antybolszewickich, ale zlekceważono je. W tym czasie do sztabsrotmistrza S. Bułak-Bałachowicza dotarły informacje o utworzeniu przez białych w Pskowie Pskowskiego Korpusu Ochotniczego. Postanowił on zdezerterować ze służby bolszewickiej i przejść do białych.