Napotkać można poglądy, że każdej ze sfer egzystencji (loka) lub subtelnym ciałom odpowiednim dla danej sfery egzystencji (śarira), przynależą odrębne jaźnie. Abhinawagupta wyróżnia tą drogą następujące rodzaje jaźni (atman): bahjatman, bhutatman, atiwahikatman, antaratman, paramatman. Abhinawagupta wyróżnia również jaźnie: wiśwa, tajdźasa, pradźńa. W tym ujęciu, zmiana stanu świadomości powoduje, że jaźń odpowiednia dla danego ciała przejmuje funkcje nadzorczą.
Odmienność od umysłu i ego Filozofia indyjska określa jaźń jako podmiot odrębny od umysłu (ćitta). W jodze klasycznej ćitta rozumiana jest jako podmiot w procesach poznania i utożsamiana z empirycznym ja jednostki, empiryczną świadomościąKoncepcja nieświadomości w klasycznej jodze indyjskiej, Marzenna Jakubczak, Kwartalnik filozoficzny, t. 21, z. 2 (1993), s. 54.. Umysł przesłania jaźń, bywa też postrzegany jako ciało jaźni. Jogin podporzadkowuje sobie umysł za pomocą intelektu. Gdy umysł zostanie całkowicie uwolniony od myśli, pojawi się doświadczenie światła Jaźni. Umysł roztapia się w jaźni, następnie przybiera formę jaźni, jednak nie przestaje istnieć (choć stan ten bywa nazywany śmiercią umysłu), pozostaje żywy i może uzyskiwać moc jaźni.