Był absolwentem gimnazjum w Słonimie lub Mołodecznie. W 1813 ukończył studia medyczne na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Petersburgu – otrzymał złoty medal i stopień lekarza I klasy. W 1816 uzyskał na tej uczelni stopień doktora medycyny i chirurgii, a także został adiunktem w katedrze chirurgii przy profesorze O. Buschu.
W maju 1817 został profesorem chirurgii na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim. Objął katedrę chirurgii teoretycznej i praktycznej, a w 1820 także anatomii i medycyny sądowej. Cieszył się opinią zdolnego chirurga i popularnego wykładowcy. Był prezesem Towarzystwa Lekarskiego w Wilnie w latach 1821, 1823 i 1825.
Przewodniczył komitetowi reorganizacji szkolnictwa na Litwie w duchu rusyfikacji. W latach 1823–1824 zajął się wyszukiwaniem tajnych związków młodzieży uniwersyteckiej i gimnazjalnej, czym zyskał sobie przychylność Nikołaja Nowosilcowa. Uczestniczył w komisji śledczej w sprawie filaretów i filomatów. Namawiał przesłuchiwanych do przyznawania się do udziału w nielegalnych związkach, bez względu na to, czy byli w nich rzeczywiście, czy nie. Otaczał się szpiegami i dozorcami, popierał donosicielstwo na profesorów i demoralizowanie młodzieży, zarówno w szkołach, jak i na uniwersyteciePelikan Wacław (1790-1873) [w:] Polski Słownik Biograficzny T. XXV wyd. 1980, s.