Jako typ wozu znany już w starożytnym Egipcie od czasów V dynastii. U Greków rozpowszechniony w kulturze mykeńskiej, w świecie homeryckim uważany za pojazd zastrzeżony dla wodzów. W zastosowaniu wojennym stracił znaczenie już w V wieku p.n.e., ale w zamian zyskał je po wprowadzeniu w helleńskich igrzyskach sportowych dyscypliny wyścigu rydwanów. W Italii pojazdy typu bigi znane były od początku epoki żelaza, częste u Etrusków, na ziemiach Falisków, w Umbrii, Picenum. Przez Rzymian biga na wojnie prędko została zastąpiona koniem, lecz stosunkowo długo przetrwała w ich kulturze jako pojazd wyścigowy o walorach widowiskowych«Biga» w Enciclopedia Italiana (Treccani) on line..
W czasach nowożytnych nazwę tę w XVI-XVII wieku stosowano w Europie ogólnie do niewielkich, dwukołowych i dwukonnych pojazdów zaprzęgowychWielka encyklopedia PWN. T. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 58.. M.in. nazywano tak również transportową dwukółkę, wiejską biedkę używaną w Italii«Biga» w Enrico Olivetti: Dizionario Italiano Olivetti..