W okresie brukselskim (do 1343 roku) powstały jeszcze Błyszczący kamień, Cztery pokusy oraz Wiara chrześcijańska. Pierwsze z tych pism nawiązuje do zaczerpniętego z Apokalipsy obrazu białego kamyka i omawia przejęty od św. Bernarda podział ludzi na najemników, wierne sługi, zaufanych przyjaciół i wiernych synów według kryterium współpracy z łaską Bożą. Cztery pokusy, przypisywane niegdyś Taulerowi, wyjaśniają źródła błędów grożących ludziom dążącym do doskonałości i sposoby ich unikania. Wiara chrześcijańska jest natomiast krótką egzegezą symbolu nicejsko-konstantynopolitańskiego.
Z okresu przejściowego pochodzi Namiot duchowy, który podejmuje bogatą tematykę duchowo-mistyczną. Pozostałe pisma powstały już w Groenendaal. Ich listę w porządku chronologicznym otwiera Siedem klauzur – tekst o naturze życia klasztornego, napisany na prośbę duchowej córki Ruysbroecka, brukselskiej klaryski Małgorzaty van Meerbeke. W Zwierciadle wiecznego zbawienia autor obszernie omawia życie oglądających Boga, a w Siedmiu stopniach miłości etapy duchowego rozwoju.