W celu jeszcze większego uzależnienia księcia legnicko-wrocławskiego od siebie, Wacław II sprowadził go w 1302 na dwór do Pragi, gdzie rok później wydał za niego swoją młodziutką, bo liczącą zaledwie siedem lat córkę, Małgorzatę.
Decyzja Wacława uczyniła niespodziewanie Bolka III najbliższym krewnym króla i jego potencjalnym następcą. Sprawa ta początkowo wydawała się bez znaczenia, wobec faktu że Wacław II posiadał syna, jednak już w 1305 wskutek nagłej śmierci Wacława II i rok później wobec zamordowania Wacława III w Ołomuńcu, osoba młodego Henrykowica zyskała na znaczeniu. Bolesław próbował wtedy włączyć się do walki o spadek po wygasłej czeskiej dynastii, przybierając tytuł „haeres Regni Poloniae”, tj. dziedzic Królestwa Polskiego.
Siły księcia wrocławsko-legnickiego były zbyt szczupłe, by skutecznie konkurować o spadek po Przemyślidach, z nowymi władcami czeskimi Rudolfem III Habsburgiem, Henrykiem Karynckim i Janem Luksemburskim. Szansę na opanowanie polskiego dziedzictwa, zostały jednak również zaprzepaszczone, po nieudanej próbie opanowania Kalisza, w latach 1306–1307 i przegranej wojnie z księciem głogowskim, Henrykiem III. Jedyną istotną zdobyczą Bolka III, było opanowanie należącej do Mikołaja I, ziemi opawskiej w 1308, z której zrezygnował dopiero po układzie, zawartym w Ołomuńcu 11 czerwca 1311.