Funkcję sędziego królewskiego zaczął pełnić w 1245. Pełnił funkcję młodszego sędziego przy Sądzie Ławy Królewskiej w latach 1247–1251 i 1253–1257. Od 1257 do śmierci (1268) był też okazjonalnie sędzią przy sądach południowo-zachodniej Anglii (assize courts). Jego działalność sądowa przyniosła mu opinię sędziego bezstronnego, potrafiącego ważyć racje wszystkich stron konfliktu. W 1267 wszedł w skład komisji rozpatrującej skargi osób, które utraciły majątki w wyniku tego, że w wojnie baronów sprzymierzyły się z buntownikiem Simonem Montfort.
Bracton był jednocześnie duchownym. Ok. 1240 otrzymał majątek w Alverdiscott. W tym czasie był też z nadania królewskiego rektorem Gosberton. W 1245 otrzymał pierwsze beneficjum kościelne. Do 1249 został kanonikiem katedry w Wells. Do lat 60. XIII w. otrzymał kolejne dwa beneficja w Devon oraz został kanonikiem Bosham w hrabstwie Sussex. W latach 1264-1267 był kanclerzem katedry w Exeterze.
Sława Bractona wynika nie z jego działalności jako sędziego czy duchownego, chociaż pełnił wysokie funkcje w tych instytucjach, a opiera się całkowicie na jego traktacie poświęconym prawu: De legibus et consuetudinibus Angliae.