zdobyła srebrne medale w biegu na krótkim dystansie oraz w sztafecie. W 1995 r. zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej PŚ w narciarskim biegu na orientację. Na mistrzostwach świata w Lillehammer zdobyła srebrny medal na długim dystansie, a w 1997 r. triumfowała w Pucharze Świata. Jej ostatnim sukcesem w narciarskim biegu na orientację jest brązowy medal w sztafecie zdobyty na mistrzostwach świata w Windischgarsten.
W 1997 r. powróciła do biegów narciarskich. Początkowo startowała głównie w zawodach FIS Race i w Pucharze Kontynentalnym. Na stałe do PŚ w biegach powróciła w sezonie 1999/2000 zajmując 16. miejsce w klasyfikacji generalnej. W 2001 r. na mistrzostwach świata w Lahti zdobyła wraz z Anitą Moen, Bente Skari i Elin Nilsen srebrny medal w sztafecie. Na tej samej imprezie była też czwarta w biegu na 15 km klasykiem, przegrywając walkę o medal z Finką Kaisą Varis. Norweżki w składzie Pedersen, Moen, Skari oraz Marit Bjørgen powtórzyły wynik z Lahti podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City w 2002 (Pedersen miała wtedy 37 lat). W startach indywidualnych była szósta w biegu na 10 km klasykiem, czternasta w biegu łączonym i biegu na 15 km stylem dowolnym oraz dziewiętnasta w sprincie stylem stylem dowolnym. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 zdobyła trzy medale.