W 1739 roku nie było komu bronić północnych Indii przed atakiem Nadira Szaha, który ogołociwszy kraj od Pendżabu po Delhi wywiózł do Persji sławny pawi tron Mogołów. Rozkład muzułmanów w ówczesnych Indiach przedstawiał się następująco: muzułmańska większość chłopska pod panowaniem hinduskich władców w Bengalu, Sindu i sikhijskim Pendżabie muzułmańska arystokracja potomkowie zdobywców Indii (kilkanaście procent ludności, przede wszystkim w szyickim Oud i sunnickim Hajdarabadzie) mapillowie, potomkowie arabskich kupców w Kerali urzędnicy i kupcy w miastach Maharasztry, Gudżaratu i w Ćennaju. Mimo wzajemnego przejmowania obyczajów, między muzułmanami a hindusami istniały bariery nie do przekroczenia. Chroniły one ich tożsamość. Nie było miejsca dla muzułmanów w hinduskim systemie kastowym. Obie społeczności dzieliły odrębne systemy: prawny i edukacyjny (oparty na arabskim i perskim dla muzułmanów i na sanskrycie u hindusów). Wizje państwa muzułmańskiego z XVII i XIX wieków (przedstawiane poniżej) dotyczyły tylko elity.