Należał do Klubu Wysokogórskiego w Warszawie, w latach 1969–1972 pełnił funkcję sekretarza generalnego. Z ramienia Klubu na licznych obozach zimowych w Tatrach Słowackich przygotowywał wyprawy w najwyższe góry świata.
Wszedł w skład I polskiej wyprawy w Karakorum w 1969 r. – była to wyprawa rekonesansowa przed zaplanowaną na dwa lata później wyprawą na najwyższy w historii polskiego alpinizmu, wówczas jeszcze niezdobyty Kunyang Chhish (7852 m n.p.m.). Podczas rekonesansu w Karakorum zdobył Polan La oraz Malubiting Północny (6843 m n.p.m., w składzie: Andrzej Kuś, Zygmunt Andrzej Heinrich, Ryszard Szafirski). W 1971 roku został sekretarzem II polskiej wyprawy w Karakorum (kierownik: Andrzej Zawada).
Biegle znał języki obce: angielski, niemiecki, rosyjski, francuski. Wielokrotnie wykorzystywał ich znajomość jako tłumacz i opiekun zagranicznych grup odwiedzających Tatry, m.in. ekipy Johna Hunta w r. 1965, grupy Greya w 1967, czwórki Boardmana w 1976 r. W 1965 wspinał się z Johnem Huntem, późniejszym lordem, z którym nawiązał trwającą wiele lat przyjaźń. Sprawozdania z wypraw publikował w „Taterniku”, „Alpine Journal”, „Himalayan Journal”, „Der Bergkamerad”, jest autorem 2 rozdziałów w książce Ostatni atak na Kunyang Chhish. Prowadził szkolenia wspinaczkowe dla grup komandosów w Tatrach i skałkach podkrakowskich.