Peshtigo liczyło przed pożarem około 1700 mieszkańców. Ponad 350 ciał pochowano w masowym grobieregistered historic marker (:Plik:PeshtigoFireCemetery.jpg), dated 1951, bowiem nie znalazł się nikt, kto mógłby je zidentyfikować. Część nazwisk zidentyfikowanych ofiar można uznać za polskie lub polskobrzmiące; na obszarach objętych pożogą znajdują się miejscowości o nazwach Pulaski i Sobieski.

Płomienie były tak wielkie, że zdołały przerzucić się ponad rzeką Peshtigo i spalić do cna miasto położone na obu jej brzegach. Wątpić należy, że ogień pokonał również szeroką na kilka mil zatokę Green, niemniej w tym samym czasie spłonęła część lasów półwyspu Door. Świadkowie opowiadali, że miejscami tworzyły się ogniowe "tornada" porywające w powietrze wagony kolejowe i domy. Większość z tych, którzy przeżyli ową "burzę ogniową", uratowali się dzięki zanurzeniu w rzece lub innych (jak studnie czy stawy) zbiornikach wodnych; byli jednak tacy, którzy potonęli lub ugotowali się żywcem.