Dryfujący na północ europejski terran huński zamykał ocean Reik, którego skorupa uległa subdukcji pod ten mikrokontynent. W środkowym dewonie europejski terran huński zaczął się zderzać z terranami leżącymi wzdłuż południowego brzegu Laurosji. W środkowym karbonie europejski terran huński całkowicie połączył się z Laurosją.
Większość terranów europejskiego terranu huńskiego została dotknięta fałdowaniami hercyńskimi, wywołanymi późniejszą kolizją Gondwany z Laurosją w karbonie. Część z nich została powtórnie wydźwignięta podczas fałdowań alpejskich.
Azjatycki terran huński zaczął dryf na północ znacznie później, niż terran europejski. Ostatecznie połączył się z kontynentem eurazjatyckim, dołączając do południowego wybrzeża jego wschodniej części.
Hipotezę o istnieniu opisanych mikrokontynentów wysunęli w latach 90. XX wieku szwajcarscy geolodzy Jürgen von Raumer i Gérard Stampfli z uniwersytetów w Lozannie i we Fryburgu. Nazwa "terrany huńskie" została wprowadzona przez G. Stampfliego, który zauważył, że grupują one większość ziem, które miliony lat później zostały spustoszone przez Hunów Attyli.
Zobacz też cykl superkontynentalny
Przypisy