1 września 1939 uciekł z więzienia po ataku Niemiec na Polskę.
Po włączeniu ziem północno-wschodnich RP w skład Związku Radzieckiego piastował mandat delegata do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Białorusi, które zatwierdziło decyzję (formalnie: podjęło) o włączeniu północno-wschodnich województw RP do Białoruskiej SRR. Później sprawował mandat posła do Rady Najwyższej BSRR oraz urząd wiceprzewodniczącego Obwodowego Komitetu Wykonawczego w Białymstoku (1939–1941).
Po agresji niemieckiej na ZSRR ewakuował się na wschód Białorusi, gdzie od czerwca do sierpnia brał udział w pracach nad stworzeniem systemu obronnego na Mohylewszczyźnie i Homelszczyźnie. W sierpniu 1941 został powołany w szeregi Armii Czerwonej, był instruktorem Zarządu Politycznego Frontu Zachodniego.
Od 20 stycznia 1942 do 1944 piastował stanowisko II sekretarza Komsomołu Białoruskiej SRR, od marca 1944 zastępca szefa, a od 1944 do maja 1945 szef Polskiego Sztabu Ruchu Partyzanckiego.