Po przybyciu na front natychmiast weszła ona do walki, uczestnicząc 18 – 22 lipca w kontrnatarciu grupy wojsk płk. K. A. von Weissa, które doprowadziło do zdobycia Jamburga. W sierpniu i wrześniu dywizja zajmowała pozycje obronne nad rzeką Ługą, prowadząc aktywne działania. W październiku brała udział w drugiej ofensywie na Piotrogród. Nacierała na lewej flance Armii. Forsownym marszem doszła do pozycji przed Piotrogrodem, jednakże napotkała bardzo silny opór oddziałów bolszewickiej 7 Armii i została zatrzymana. W wyniku porażki wojsk białych, która doprowadziła do ogólnego odwrotu, dywizja przeszła nad rzekę Pliussę, gdzie w wyniku ciężkich walk do końca listopada została wstrzymana kontrofensywa wojsk bolszewickich. W poł. grudnia resztki dywizji, włączone w skład 2 Brygady 3 Dywizji Strzeleckiej gen. mjr. M. W. Jarosławcewa, walczyły w rejonie Piuchtickiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej (rejon Kuremäe). Następnie „liwieńcy” przeszli wraz z pozostałymi oddziałami Armii na terytorium Estonii, gdzie zostali rozbrojeni i internowani. Część z nich wyjechała do Polski, wstępując do formowanej 3 Armii Rosyjskiej. Niektórzy udali się na Ukrainę, gdzie przyłączyli się do wojsk petlurowskich. Z kolei ci, którzy urodzili się na Łotwie wstąpili do jej sił zbrojnych.