Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił w stopniu podporucznika służbę w wileńskim pułku piechoty, przemianowanym następnie na 85 pułk piechoty. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tymże stopniu, ze starszeństwem z dniem 1 września 1920 r. i 1050. lokatą łączną w korpusie oficerów piechoty (była to jednocześnie 33. lokata w starszeństwie).
Następnie pełnił różne funkcje w 85 pułku piechoty, stacjonującym w Nowej Wilejce koło Wilna. Zajmował stanowiska dowódcy plutonu, dowódcy kompanii strzeleckiej, oficera łączności, oficera taborowego, oficera w kancelarii pułku, adiutanta batalionu, adiutanta pułku, dowódcy oddziału sztabowego i referenta oświatowego pułku. W 1922 r. ukończył kurs wychowania fizycznego w Poznaniu, a w roku 1923 kurs metodyczno-oświatowy w Wilnie. Awansowany do stopnia porucznika został ze starszeństwem z dniem 1 marca 1922 r. W latach 1923–1924 zajmował 7. lokatę w swoim starszeństwie wśród poruczników korpusu piechoty i nadal służył w 85 pułku piechoty. W roku 1928 jako porucznik 85 pp zajmował już 6. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie piechoty. W 85 pułku piechoty pełnił służbę do 1934 r., zajmując w roku 1930 – 1172. lokatę łączną wśród poruczników piechoty (była to jednocześnie 5.