W grudniu 1940 r. w zawiadomieniu o wolnych posadach dla lekarzy Gazeta Żydowska szacowała liczbę piaseczyńskich Żydów na 2800 osób. W 1941 r. odnotowano 28 handlarzy (w grudniu 1939 – 116), z czego dwunastu prowadziło sklepy spożywcze, a pięciu owocarnie. Ponadto zarejestrowano 36 rzemieślników (w grudniu 1939 – 108): dziewięciu krawców, po czterech kamaszników i szewców, po trzech rymarzy, stolarzy i zegarmistrzów, dwóch fryzjerów, ponadto blacharza, czapnika, gonciarza, gorseciarkę, krawcową, malarza, piekarza oraz ślusarza. Skupieni byli oni, poza jednym krawcem z ul. Świętojańskiej, przy ul. Jerozolimskiej i Czajewicza.
Deportacje i okres po likwidacji getta Przesiedlenia Żydów z zachodniej części dystryktu do getta warszawskiego odbywały się od początku 1941 r. Ich miejsce mieli zająć Polacy wysiedleni z terenów przyłączonych do Rzeszy. Wedle okólnika Josefa Bühlera z 17 stycznia (na podstawie ustaleń konferencji w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy) od 1 lutego do 1 maja do Generalnego Gubernatorstwa przybywać miały dwa transporty Polaków i Żydów po tysiąc osób dziennie. Około 1500 mieszkańców getta piaseczyńskiego przesiedlono jeszcze w grudniu 1940 r., m.in. do Warki (inne źródła mówią o tysiącu lub ponad tysiącu osobach).