Młyn Siedmiu Kół w oblężeniu tym nie odegrał żadnej roli.
Ponieważ zwycięzcy pod dowództwem Hieronima Bonaparte wydali rozkaz likwidacji fortyfikacji miejskich, także i Młyn Siedmiu Kół przestał odgrywać rolę militarną. Przetrwał on jednak jeszcze kilka lat: w 1811 wybuchł pożar, który zniszczył budynek lewobrzeżny, natomiast w 1813 sprzedano prawobrzeżną część młyna, który ostatecznie przestał funkcjonować w lutym 1814. Wkrótce i on został zburzony i zastąpiony nowym budynkiem.
Jeszcze przez pół wieku pomiędzy obydwoma budynkami stojącymi na miejscu Młyna Siedmiu Kół płynęła coraz brudniejsza Czarna Oława, aż po epidemii cholery w 1866 zdecydowano się ją zasypać. Nastąpiło to w ciągu następnych dwóch lat. Na miejscu dawnej fosy utworzono nową uliczkę, zmienił się w ślad za tym podział sąsiadujących parceli. Nowa uliczka przy dawnym młynie nosiła nazwę Sieben Rade Ohle („Oława Siedmiu Kół”) – na odcinku biegnącym od dawnego młyna na południe oraz Reussen Ohle („Oława Ruska”) – od młyna na północ.