W 1441 Imhoffowie zdominowali w Wenecji Izbę Handlową, dzięki czemu wzbogacali się na handlu przyprawami, wschodnimi jedwabiami, płótnami, winami, węglem, wyrobami stalowymi, tytoniowymi, skórami i bronią. Od II połowie XV wieku Imhoffowie zaczęli inwestować w górnictwo, w tym również na Śląsku. Oprócz dotychczasowych biur handlowych w Wenecji, Salzburgu, Linzu, Pradze, Brnie, Ołomuńcu Imhoffowie stworzyli nowe składy w Neapolu, Aquili, Mesynie, Lyonie, Saragossie, Lizbonie, Antwerpii i Amsterdamie. W 1510 Imhoffowie założyli jedną z fabryk w Bari.
W 1505 trzech członków rodu w celach handlowych odbyło podróż do Indii. Od 1540 wzrastało znaczenie rodu, który zaangażował się w udzielanie pożyczek pieniężnych dla francuskiej, hiszpańskiej i portugalskiej korony oraz książąt Bawarii.
W 1565 Imhoffowie osiągnęli swoją największą potęgę. Sieć handlowa obejmowała m.in. miasta Lubekę, Kraków, Pragę, Wenecję, Aquilę, Lizbonę, Antwerpię i Amsterdam.
W XVI i XVII wieku znaczenie Imhoffów zaczyna maleć.