Uchwalona w 1887 ustawa Hatcha przewidywała finansowanie z federalnych środków rolniczych stacji doświadczalnych w każdym stanie. Następnie, na mocy ustawy Smitha-Levera, przeznaczono w każdym stanie fundusze na wdrożenie cooperative extension service – programu wspierającego wykorzystanie wiedzy naukowej do podnoszenia jakości życia – w celu krzewienia edukacji w dziedzinie rolnictwa, ekonomiki gospodarstwa domowego i dziedzinach pokrewnych. Dysponując takimi podstawami prawnymi USDA dotarł do każdego hrabstwa w obrębie każdego stanu.
Podczas wielkiego kryzysu uprawianie roli pozostawało powszechnym sposobem życia milionów Amerykanów. Departament Rolnictwa odgrywał kluczową rolę w udzielaniu wsparcia osobom dotkniętym kryzysem w przetrwaniu w tym trudnym okresie, zapewniając ciągłość produkcji żywności i jej dystrybucję pomiędzy potrzebujących, udzielając pożyczek drobnym właścicielom ziemskim oraz wspomagając edukację młodzieży wiejskiej. W ten sposób Departament Rolnictwa stał się źródłem pocieszenia dla ludzi walczących o przetrwanie na obszarach wiejskich. Departamentowi zarzucano, iż w trakcie historii swego istnienia dyskryminował on rolników afroamerykańskich poprzez nieudzielanie im pożyczek oraz odmawianie dostępu do innych programów aż do lat 90.